Zagrożone zabytki
Dziedzictwo kulturowe Egiptu - szereg różnorodnych zabytków o unikatowym charakterze - liczy sobie ponad 5 tys. lat. Niektórzy twierdzą, że nad Nilem znajduje się co trzeci ze starożytnych zabytków świata, które przetrwały do naszych czasów. Do 1965 r., gdy Wielka Tama Asuańska po raz pierwszy zatrzymała powódź, Egipcjanie rzadko myśleli o wytrzymałości wznoszonych przez siebie budowli. Wprawdzie rewolucja w architekturze, zapoczątkowana przez Imhotepa w Sakkarze, już w III tysiącleciu p.n.e. zapewniła trwałość kamiennym konstrukcjom, ale objęła tylko miejsca pochówku i kultu religijnego. Przez wieki nawet pałace faraonów budowano z niezbyt solidnych cegieł mułowych, budynki mieszkalne dawno zatem przestały istnieć. Obecnie jedyną realną więź pomiędzy współczesnym Egiptem a jego starożytną przeszłością stanowią grobowce i świątynie. Konserwacja i odnowa zabytków z czasów faraonów trwa od ponad 100 lat, ale proces re-nowacji średniowiecznego i nowożytnego Kairu dopiero się rozpoczyna. Za ochronę większości historycznych budowli odpowiada Najwyższa Rada ds. Zabytków - wydział egipskiego ministerstwa kultury, koordynujący prace lokalnych wykonawców i wielu misji z zagranicy, biorących udział w ratowaniu egipskiego dziedzictwa.
Konserwacja
Zabytki z czasów faraonów są odnawiane z dwóch podstawowych powodów: dla dobra archeologii i dla dobra turystyki. Realizacja pierwszego celu sprowadza się do sporządzenia i zarchiwizowania dokładnej dokumentacji budowli. Na przykład w 1969 r. Francuski Instytut Archeologiczny we współpracy z Organizacją ds. Zabytków odsłonił w pobliżu Esny piękny zespół klasztorny z VI w.