Starożytny Egipt
Egipt stworzył jedną z najstarszych i najwspanialszych cywilizacji, jakie kiedykolwiek ogląda! świat. Pięć tysięcy lat temu, gdy w Mezopotamii walczyły między sobą drobne państwa-miasta, a w Europie, Ameryce i na większości obszaru Azji zachodniej żyli myśliwi epoki kamiennej, starożytni Egipcjanie umieli już wypiekać chleb, warzyć piwo i mieszać farby. Potrafili wytapiać i odlewać miedź, wytwarzać biżuterię, mieszać składniki mineralne do produkcji kosmetyków i pokrywać szkliwem powierzchnie kamienne i ceramiczne. Wynaleźli motykę, najstarsze narzędzie rolnicze, i eksperymentowali z hodowlą zwierząt i roślin. Egipt to kraj o wyrazistych granicach, wyjątkowo mocno odizolowany geograficznie. Na wschodzie i zachodzie rozciągają się pustynie. Północ to wybrzeże Morza Śródziemnego. Zanim powstała Wielka Tama Asuańska na południu naturalna bariera skał wulkanicznych oddzielała kraj od jałowych ziem Nubii. Zamknięte w takich granicach państwo było również podzielone wewnętrznie. Górny Egipt, sięgający od Asuanu niemal do Kairu, był - z wyjątkiem wąskiego pasa wzdłuż rzeki - ziemią nieurodzajną. Delta, czyli Egipt Dolny, żyzny trójkąt utworzony przez rozlewisko Nilu, sięgała do Morza Śródziemnego. Górny i Dolny Egipt były połączone życiodajną arterią Nilu. Zanim rzeka została okiełznana za pomocą technologii, coroczne wylewy - rezultat deszczów monsunowych padających na płaskowyżu etiopskim - nanosiły na równiny grubą warstwę mułu. Jako że w Egipcie deszcze nie padają prawie wcale, plony zależały od Nilu. Starożytna cywilizacja opierała się przede wszystkim na uprawie gleby użyźnionej przez rzekę.