Okres Rzymski i wczesne chrześcijaństwo
Rzymska okupacja Egiptu, która przypominała z pozoru rządy Ptolemeuszów, w rzeczywistości była zupełnie inna. Egipcjan i Greków łączyła nienawiść do Persów i długa historia stosunków handlowych, natomiast z Rzymianami nie wiązało ich nic. Aleksander Wielki zajął Egipt bez przelewu krwi; oddziały rzymskie zaczęły niemal natychmiast toczyć walki z tubylcami. Ptolemeusze mieszkali w Egipcie, podczas gdy cesarze sprawowali rządy z odległego Rzymu, a pozycję zarezerwowaną wcześniej dla królów zajęli ich prefekci. Uosabiali oni władzę królewską, ale nie darzono ich boską czcią. Oznaczało to drastyczną zmianę klimatu otaczającego rządzących. Cesarz August popełnił błąd. likwidując grecki senat w Aleksandrii i przejmując władzę administracyjną od greckich urzędników. Co więcej, na prośbę króla Judei, Heroda, oddał mu ziemie przyznane niegdyś Kleopatrze podczas jej pobytu w Syrii, a także przyznał prawo do własnego samorządu zhellenizowanym Żydom aleksandryjskim. Wprawiło to Greków w ogromne oburzenie. Szybko wywiązały się walki - najpierw pomiędzy Grekami a Żydami, a następnie także z Rzymianami, próbującymi rozdzielić zwaśnione strony. Zaczęły się niepokoje, które miały zdominować cały okres wczesnego chrześcijaństwa w Aleksandrii. Podpalono statki w porcie, ogień rozprzestrzenił się i objął Bibliotekę Aleksandryjską. Szacuje się, że spłonęło wtedy ok. 490 tys. rolek papirusu. Od tego czasu wojska rzymskie stacjonowały w Aleksandrii, która pozostała stolicą w egipskim Babilonie (Stary Kair), będącym kluczowym punktem na szlakach z Azją i Dolnym Egiptem, oraz w Asuanie przy południowej granicy kraju. Rzymianie kontrolowali Egipt przy użyciu siły, traktując go jak spichlerz dostarcza gospodarstwa domowego, co w Rzymie byłoby normalną procedurą, ale przez Egipcjan zostało potraktowane jako naruszenie prywatności. Kontyngent zboża obliczany był nie na podstawie wydajności gruntów, ale liczby mężczyzn w każdej wiosce.