Egipt Środkowy
Aby lepiej zrozumieć przyczyny przeniesienia ośrodka władzy z Gizy do Doliny Królów, należy odwiedzić Egipt Środkowy, region, który niewiele się zmienił przez tysiące lat, aż do wybudowania Tamy Asuańskiej. Dla XIX-wiecznych podróżnych, płynących wygodnymi dahabijami (szerokimi i płaskimi łodziami), porośnięte bujną roślinnością tereny na południe od Kairu niosły przedsmak przygody. Jednak niepokoje w Środkowym Egipcie w latach 90. XX w., łącznie z serią ataków fundamentalistów islamskich na turystów i urzędników państwowych, sprawiły, że większość odwiedzających Egipt zaczęła unikać tego regionu - zdecydowanie chętniej wybierano przelot bezpośrednio do Luksoru. W czasie, gdy powstawał ten przewodnik, grupy turystów i promy wycieczkowe nadal kursowały pomiędzy Kairem a Egiptem Środkowym wyłącznie pod eskortą wojska; podróżujący na własną rękę musieli dołączać do konwojów. Aby lepiej zrozumieć długą historię Egiptu, warto zwiedzić zabytki tej części kraju, mniej może znane, ale często bardzo niezwykłe.
Związki ze Średnim Państwem
Grobowce z okresu Średniego Państwa w Bani Hasan pozwalają wyjaśnić prze-niesienie ośrodka władzy z obszaru piramid Starego Państwa w Gizie i Sakkarze do leżącej na uboczu Doliny Królów w Luksorze. Egipt Środkowy był też miejscem aktywności najbardziej radykalnego ze wszystkich faraonów, Echnatona, który przeniósł swą stolicę Achetaton z Luksoru do El-Amarny, mniej więcej w połowie drogi pomiędzy współczesnymi miastami Al-Minja i Asjut. Trudno uwierzyć, że zaledwie pół wieku później Seti I wybudował wspaniały zespół świątyń w Abydos, wieńcząc w ten sposób powrót dawnych rządów, które Echnaton starał się obalić.
Nowe czasy
W porównaniu z doliną Nilu na odcinku pomiędzy Luksorem a Asuanem, w Egipcie Środkowym ruch turystyczny jest znacznie mniej ożywiony; miejsca noclegowe są tu skromne, z wyjątkiem kilku nieco lepszych hoteli w Al-Minji. Życie fellachów (egipskich chłopów) niewiele się zmieniło przez tysiące lat, aż do wybudowania Tamy Asuańskiej, która reguluje przepływ Nilu i jest źródłem energii elektrycznej. Przed elektryfikacją ich tryb życia podporządkowany był cyklowi corocznych wylewów i opadania wód rzeki, wysiewów i żniw, od czasu do czasu przerywanych świętowaniem moulid (religijny festyn).